Mefisto pisze:muaddib_dw pisze:Skoro WH was usypia to pewnikiem Stepmom nie dalibyście rady
Takimi sucharami, to własnego konia możesz karmić
A, Widzisz, ja tam tego " suchara " bardzo lubię
Bosz... co za fajnboj - jedno słowo źle i już od razu najgorsza praca. Ja tam z miejsca dałbym 4 / 5, bo liryka jest naprawdę ładna i czuć tu serducho, a końcówka, jak mówiłem, rozpierdala. Ale całość jest za długa, za nudna i lekko za nijaka jak na historię wojenną, w której biega sobie koń. Oczywiście ostateczny osąd wydam po filmie, ale na albumie muzyka jest porównywalna do Szeregowca, do którego w ogóle nie wracam (jedynie do Hymn, ale i to od wielkiego dzwonu) - tyle tylko, że tam taka specyfika muzyki była uwarunkowana jego stylistyką i klimatem (obie sceny batalistyczne np. pozbawione ilustracji), a przy Koniu ma się wrażenie, że to takie 'ciepłe kluchy' obojętnie od tego, co akurat się na ekranie dzieje. Ale o filmowym działaniu przekonamy się dopiero w grudniu.
Skoro utwory w środku scoru się nie podobają to można ich nie słuchać, proste
jestem po dwukrotnym odsłuchu całości i muszę przyznać, że pierwszym zdziwieniem dla mnie był fakt, że motywem przewodnim jest tu jednak to sielankowe, wiejskie, choć zawsze fajnie i bogato zaaranżowane folkowe granie, którym zaczyna się ostatni utwór - motyw ze zwiastuna pojawia się z rzadka a w pełnej krasie tylko na chwile pod koniec szóstego utworu - także drugi, ładny motyw jest wykorzystywany rzadko
ogólnie, brakuje tu czegoś, co by rzuciło na kolana za pierwszym razem ( podobnie jak w przypadku TinTina ), utworu na miarę " Hymn to the Fallen " czy " Welcome to Jurrassic Park ", ale aż tak bardzo to nie przeszkadza.
O ile Tin Tin jest pracą bardzo zróżnicowaną i odrobinę chaotyczną, tutaj mamy do czynienia z bardzo spójnym, opartym na tematach przekazie, bardziej leniwym, spokojnym, płynącym jak rzeka - od razu skojarzyło mi się to z jednym z moich ulubionych dzieł Jamesa Hornera, czyli " The Perfect Storm ", tam też muzyka płynie jak morze - choć w przypadku WH można powiedzieć, że stylistycznie to taki " Far and Away " skrzyżowany z " Patriotą " + " Szeregowiec Ryan "
Po raz kolejny potwierdziło się, że nie warto słuchać sampli, bo nie oddają one wydźwięku całości i mogą źle nastawić do płyty, oraz że nie należy sugerować się opinią innych: po lekturze pierwszych wrażeń Tomka Goski nastawiłem się na to, że utwory 7,8,9 i 11 to będzie droga przez mękę a tymczasem wcale nie są one złe, ba, mi się podobają, jest trochę patetycznie, jest sporo akcji i wcale nie jest tak nudno i ilustracyjnie jak to niektórzy malowali ( nadal uważam, że nie da się zrobić nic nudniejszego, niż HP i Insygnia Śmierci par 1 ), trochę rozczarował mnie pierwszy utwór, który nie " zrywa beretów " a jest raczej wprowadzeniem do partytury, trochę za mało tam tego fletu.
Ogólnie, jest dobrze, choć nie tak epicko jak by to mogło być ale to zapewne wina specyfiki filmu Spielberga - czyli, nie jest tak epicko jak to wynikało z odsłuchu ' The Homecoming ' a z drugiej strony, środek partytury nie jest tak nudny, bezbarwny i ilustracyjny, jak to odczuwają inni
dla mnie ocena zbliżona do Tin Tina -4 - 4,5 / 5 na płycie.
Nie macie racji twierdząc, że na lepszym sprzęcie nie będzie różnicy. Przykładowo na skompresowanych plikach z netu często brak jest lub ledwo słyszalne są subtelne wybrzmienia pewnych instrumentów np harfy itp. które właśnie tworzą wzmacniają emocje bo taka jest ich tam rola, ich brak lub ogólnie wypatrzenie całego pasma (przestery) sorry ale psuje zamysł kompozytora, zaniża jakość odbioru, dając fałszywy obraz całości u niedoświadczonego słuchacza.