Przecież to nawet nie ma startu do innych, czołowych ścieżek Giacchino. Nie odcinajmy się tak totalnie od przeszłości - bo akurat w przypadku Star Treka mamy do czynienia z konserwatywną, schematyczną ścieżką. Gdyby była tu szczypta świeżości, nowatorstwa, innego spojrzenia na filmową symfonikę, można by mówić, że to inna muzyka, muzyka na nasze czasy i że porównania są krzywdzące. Ale tak nie jest, bo Star Trek jedzie na oldskulowych schematach, a że na dodatek oparty jest o mało interesującą wariację symfonicznego stylu Giacchino, to efekt jest jaki jest - rzemieślniczy. Choć dla mnie i tak lepszy od wszystkiego, co Silvestri zmordował na przestrzeni ostatnich 5-6 lat.
Na razie pasuje 
Ciekawe czy Marek się odnosił do wydania 2-CD czy podstawowego? 
powróci w chwale 
