NAGRODY BRANŻOWE

[Wojteł]

A no, widziałem i cieszę się, że okazuje się, że opera jest tak popularna. Wszyscy oburzeni chodzą przynajmniej kilka razy w miesiącu do pobliskich oper albo chociaż oglądają je dzięki subskrypcji na Medici, i to nowości, a nie samych Bizetów i Verdich z XIX wieku. Zresztą, jak ktoś łaknie nowych XXI-wiecznych oper, to proszę, oczywiście bez problemu je znajdzie w pobliskich operach, teatrach, filharmoniach, bo wiadomo, że to mainstream i wcale nie będzie trudno obejrzeć sobie operę, która ma mniej niż 150 lat. Podobnie z baletem. Wiadomo, te formy sztuki/rozrywki są równie popularne jak 200 lat temu i wcale nie zostały zepchnięte do niszy przez np. kino.

No ale tak na poważnie, może i przybucował, i przede wszystkim mocno uprościł, ale jednak porównywanie popularności kina i opery, zwłaszcza w ich kontekście historycznym, granego obecnie repertuaru i rodzaju publiczności, jaka na jedno i drugie chodzi, jest trochę przegraną walką. Może nie jest to umierająca forma sztuki, nie jest tak, że nikogo to nie obchodzi, ale przeszła z mainstreamu do czegoś dość hermetycznego, a większość oburzonych to pewnie co najwyżej Carmen sobie gwiżdże przy goleniu albo kojarzy z reklam lub rolek na Instagramie, ewentualnie pracuje w branży i się poczuli osobiście dotknięci. Oczywiście, nie wszyscy, ale na akademii muzycznej przekonałem się, że nawet wśród muzyków opera nie jest zbyt popularnym gatunkiem, dlatego jak dostałem pytanie o Wagnera na egzaminie, to egzaminatorzy skwapliwie mi dali piątkę, bo jako jedyny nie gadałem kompletnych bzdur. A nowsze, bardziej awangardowe opery to też domena głównie kompozytorów i teoretyków. Jeśli sami muzycy mają na to wywalone, to czego oczekiwać od szarego Kowalskiego? Oczywiście, nie wszyscy, bo to środowisko muzyczne to też nie jest jakiś homogeniczny monolit, tylko mnóstwo drobniejszych, wyspecjalizowanych podgrup, ale chodzi mi o to, że opera i balet nie są tam jednogłośnie doceniane, a sam balet to raczej do słuchania niż tańczenia - w tym drugim aspekcie, to interesuje raczej tancerzy i aktorów, niż muzyków. No i pytanie, jak tu widzieć tę "umierającą formę sztuki" w kontekście rentowności, bo nawet jeśli chodzi o orkiestry symfoniczne, to ciężko znaleźć taką, która się nie utrzymuje dzięki współdofinansowaniu rządu czy urzędu miasta.

Zresztą — jakby powiedział coś takiego o muzyce klasycznej, to pewnie nie jest tak, że ona nikogo nie obchodzi, ale też jest czymś, co dwieście lat temu było mainstreamem, a teraz ustępuje popularności innym gatunkom. I jeśli ktoś już się wybiera na nią do filharmonii, to najczęściej właśnie na repertuar z tamtych czasów, a nie nowości.

I wcale nie mówię, że to jest dobrze, ani nie uważam, że nie powiedział niczego krzywdzącego, ale też trudno udawać, że opera i balet to popularne gatunki - myślę, że nawet tu na forum mało kto był w operze, tym bardziej na czymś nowszym albo w ogóle jakąś operę widział. I znowu: po części to jest problem z dostępnością, bo jak sprawdziłem repertuar dwóch najbliżych oper, to trudno mi było znaleźć coś, co było miało "9" jako drugą cyferkę. Przypuszczam, że gdyby ludzie chętniej chodzili na coś innego niż gryzących piach od 150 lat włochów, to i grano by częściej rzeczy z XXwieku. No i żeby to jakoś wypośrodkować - teatr też ustępuje popularnością filmom, ale jednak łatwiej jest iść na coś nowszego niż sztuki sprzed kilku stuleci. Ba, nawet można iść na spektakle, których autor jeszcze żyje i pracuje. A kina i opery są po przeciwnych stronach spektrum - do kina ciężko iśc na coś starego, a z operą na odwrót.