Poprosimy, akurat z okazji nominacji się nadaPaweł Stroiński pisze:Byłbym w stanie napisać cały esej na temat tego, jak genialny jest score Price'a w filmie i dlaczego ta muzyka jest muzyką mimo elementów onomatopei wpisanych z góry w konwencje score'u.
Nie rozumiem drugiej połowy tego zdaniaPaweł Stroiński pisze:Byłbym w stanie napisać cały esej na temat tego, jak genialny jest score Price'a w filmie i dlaczego ta muzyka jest muzyką mimo elementów onomatopei wpisanych z góry w konwencje score'u.
Ale z niecierpliwością czekam na esej Może uda Ci się tę nowoczesną muzykę wprowadzić pod moje strzechy. Zwłaszcza, że ma być jednym z głównych kandydatów do nagród w tym sezonie, a takie score'y z przyzwoitości staram się znać 
Ano problem Hobbita jest taki, że wszyscy oczekują geniuszu na miarę LOTRa, wybitnych, nośnych tematów, które można nucić po wyjściu z kina, braku wtórności przy jednoczesnym zachowaniu ciągłości (powodzenia!) itd. To, że tych tematów nie słychać to nie znaczy, że nie istnieją. Pamiętam, że ktoś ze mną dyskutował, że w HP4 Doyle'a jest więcej tematów muzycznych niż w HP7.1, na co w odpowiedzi umieściłem listę tematów, które stworzył Desplat i się okazało, że jednak jest ich więcej, nawet jeśli są subtelne i ich nie słychaćTomek pisze:Wspomnę jeszcze listę gościa z forum jwfan.net, na której gdy zobaczyłem chyba ze 100 'tematów', jakie są w Hobbicie, to się za głowę złapałem.
No więc w Hobbicie 2 (między innymi dzięki pomocy Danielosa ) próbuję obecnie rozszyfrować te wszystkie tematy i idzie mi coraz lepiej. Ale nie wymagam od Hobbita jakiejś mega świeżości, bo tego się osiągnąć zwyczajnie nie da. Sam film jest w swej formie dość wtórny, więc czego tu oczekiwać od Shore'a?
Mnie nie mieszaj w dyskusję. Jeszcze wyjdzie, że jestem adoratorem tego score.hp_gof pisze:No więc w Hobbicie 2 (między innymi dzięki pomocy Danielosa
Mowa momentami o pierwszym, w większości o drugim, a oprócz tego czasami o całej trylogii Hobbita z nawiązaniami do trylogii LOTRa równieżkiedyśgrześ pisze:o którym tu mowa Hobbicie? o tym pierwszym śmiesznym, czy tym drugim dającym jakąś zabawę dal ucha, trochę zagubiony jestem
Jaki mają klucz wyboru? I tak biorąc pod uwagę wszystkie 6 filmów z Śródziemia wyszło na to, że mógłby to być poziom na kolory podstawowe i ich pochodne Więc wychodzi, że w kolekcji brakuje tylko okładki... żółtej Zobaczymy za rok.
No właśnie się zorientowałemGhostek pisze:To żółte to ten rozkładany fragment partytury, o którym wspominałem kilka stron temu
Ale dzięki 
Nie lubię czegoś takiego. Poukrywajmy głęboko tematy i udawajmy, że są trudne do odkryciaMarek Łach pisze:Problem nie polega na tym, że tematy są niesłyszalne przy pierwszym kontakcie, bo można napisać ciekawe, nietuzinkowe tematy i je sprytnie poukrywać, dzięki czemu wraz z kolejnymi odsłuchami bogactwo ścieżki się ujawnia i rośnie jej ocena. Problem polega na tym, że wiele tematów w DoS jest kompletnie nieinteresująca, napisana na jedno kopyto, bez żadnych ciekawych aranżacji, które by je wyróżniały. Czy w tych wszystkich motywach Mirkwood albo Thranduila jest cokolwiek, co odseparowuje je stylistycznie od typowej shore'owskiej tapety? Założę się, że w każdym innym projekcie potraktowałoby się je jako element underscore'u - w Hobbicie ich rolę lejtmotywiczną da się wyodrębnić tylko dlatego, że pojawiają się wtedy, kiedy odpowiednia postać pojawia się na ekranie.
To właśnie jest to o czym pisze Southall i o fanach z mesydżbordów 
Znowu zgadzam się z Tomkiem. To jest to o czym pisałem wcześniej. Szukanie plusów na siłę.Tomek pisze:Nie lubię czegoś takiego. Poukrywajmy głęboko tematy i udawajmy, że są trudne do odkryciaMarek Łach pisze:Problem nie polega na tym, że tematy są niesłyszalne przy pierwszym kontakcie, bo można napisać ciekawe, nietuzinkowe tematy i je sprytnie poukrywać, dzięki czemu wraz z kolejnymi odsłuchami bogactwo ścieżki się ujawnia i rośnie jej ocena. Problem polega na tym, że wiele tematów w DoS jest kompletnie nieinteresująca, napisana na jedno kopyto, bez żadnych ciekawych aranżacji, które by je wyróżniały. Czy w tych wszystkich motywach Mirkwood albo Thranduila jest cokolwiek, co odseparowuje je stylistycznie od typowej shore'owskiej tapety? Założę się, że w każdym innym projekcie potraktowałoby się je jako element underscore'u - w Hobbicie ich rolę lejtmotywiczną da się wyodrębnić tylko dlatego, że pojawiają się wtedy, kiedy odpowiednia postać pojawia się na ekranie.
Zgadzam się z Kaonashim, który zgadza się z Tomkiem. Co prawda score'u nie słuchałem, ale jeżeli chodzi o ukryte tematy, to nie mam nic do takiego konceptu, ale w filmie z gatunku fantasy-przygodowym, to takie rozwiązanie podchodzi mi pod sporą wadę. Od tego typu kina oczekuje się właśnie wyrazistości i nawet swego rodzaju nadekspresyjności.Kaonashi pisze:Znowu zgadzam się z Tomkiem. To jest to o czym pisałem wcześniej. Szukanie plusów na siłę.Tomek pisze:Nie lubię czegoś takiego. Poukrywajmy głęboko tematy i udawajmy, że są trudne do odkryciaMarek Łach pisze:Problem nie polega na tym, że tematy są niesłyszalne przy pierwszym kontakcie, bo można napisać ciekawe, nietuzinkowe tematy i je sprytnie poukrywać, dzięki czemu wraz z kolejnymi odsłuchami bogactwo ścieżki się ujawnia i rośnie jej ocena. Problem polega na tym, że wiele tematów w DoS jest kompletnie nieinteresująca, napisana na jedno kopyto, bez żadnych ciekawych aranżacji, które by je wyróżniały. Czy w tych wszystkich motywach Mirkwood albo Thranduila jest cokolwiek, co odseparowuje je stylistycznie od typowej shore'owskiej tapety? Założę się, że w każdym innym projekcie potraktowałoby się je jako element underscore'u - w Hobbicie ich rolę lejtmotywiczną da się wyodrębnić tylko dlatego, że pojawiają się wtedy, kiedy odpowiednia postać pojawia się na ekranie.
