Lalka (2026) Baasch vs. Łukasz Targosz - „It's dollin' time!”

[Mystery]

Stara dobra szkoła polskiej filmówki i już dawno żaden polski score nie kupił mnie tak od pierwszej do ostatniej minuty. Aż przypomniały się czasy klasycznych, dramatycznych scorów Kaczmarka dla Holland. Ładny wiodący temat (Miłość Zapisana Wierszem), muzyczne miniaturki (Paryski Wir), co prawda wkradają się mroczniejsze momenty i są to najdłuższe tracki takie jak Powiśle, Między sercem a rozumem, Stacja Skierniewice, także album pod koniec łapie underscorowe zadyszki, ale to i tak powinno być CD na premierę i szkoda tylko, że zabrakło tu chronologii. Rzadko powstają u nas tak duże filmy, dlatego cieszy, gdy dostają tak adekwatne muzyczne oprawy, Broxtony znów będą miały do czego fapać


youtu.be/HmcLV3-i0p0

[Wawrzyniec]

Skoro wreszcie ukazał się soundtrack to mogę podzielić się swoimi wrażeniami, także tymi związanymi z filmem. Tak, ja widziałem "Lalkę" w kinie Berlinie!

W Kinie w Berlinie,
Oglądaj Lalkę!
W U-Bahnie, S-Bahnie
Słuchaj Lalkę!

W ostateczności, to że oglądnąłem "Lalkę" w kinie zawdzięczam w dużej mierze, mojemu dobremu znajomemu z Łodzi, który jest wielkim miłośnkiem polskiego kina i Alexandre Desplata. Otóż ten mój dobry łódzki znajomy zakochany w dźwiękach Franzusa przesłał mi godziny seansu "Lalki" w Berlinie. Był to dwa seanse w weekend - sobota/niedziela w dość dużym kinie Cinemaxx. I ten dobry znajom z Łodzi, co kocha polskie kino i Alexandre Desplata, wręcz wywarł na mnie presję, że muszę się wybrać na Lalkę. Problem był taki, że godzina seansu to była 13:30 w sobotę, a więc tak trochę w środku dnia. I wtedy nawet nie wiedziałem jak długi jest ten film. Ale cóż czując presję z Łodzi wybrałem się do kina, gdzie z cudem kupiłem bilet. Duża kinowa sala była wręcz wykupiona. Seans był w oryginalnym języku polskim z... angielskimi napisami. Wchodzę na salę, a tam tłum ludzi mówiący w znajomym, polskim języku. Myślę sobie, że to chyba cała Polonia z Berlina znalazła się w kinie. Słyszałem też pojedyncze głosy niemieckie i angielskie, ale często były to pary dwujęzyczne. Zająłem moje miejsce pomiędzy dwoma starszymi paniami z prawej strony i trzema starszymi paniami z lewej strony. Przywitały się ze mną po polsku "Dzień dobry", na co ja też grzecznie odpowiedziałem. Tak jakby każdy wiedział, kto wybiera się na "Lalkę" w Berlinie. Atmosfera była dość przaśna, że aż przez pewien czas myślałem sobie:

"Ach mój dobry, tajemniczy znajomy z Łodzi, co kochasz polskie kino, Alexandre Desplata, Dario Marianellim też nie gardzisz i lubisz nabijać się z Hansa Zimmera, w co żeś Ty mnie wpakował?!"

Po czym zrobiło się ciemno i zaczął się film i... i mi się podobał!
Przede wszystkim pod względem realizacji film stoi na wysokim poziomie: kostiumy, dekoracje, odwzorowanie epoki - wszystko stoi na bardzo wysokim poziomie. Czułem się dobrze móc oglądać w Berlinie polską produkcję na takim poziomie. Aktorstwo też była bardzo dobre i co najważniejsze można było bez problemu słyszeć dialogii! I uważam, że nawet dla tych co nie czytali, lub nie znają ksiażki, film mimo wielu przewijających się postaci, jest zrozumiały. Najważniejsze elementy książki Prusa zostały w nim zachowane.
I wreszcie co do muzyki to rzeczywiście miło było zobaczyć i usłyszeć polski film, tak przepełniony muzyką. Główny temat Stanisława Wokulskiego od razu wpada w ucho i zostaje długo po seansie. Paryż, szczególnie motyw z balonem też zostały bardzo ładnie i wyraziście umuzycznione. Nie wiem, czy nie jest to najlepsza praca Łukasza Targosza. Ale nagrodę za Najlepszą Polską Ścieżkę Dźwiękową Roku na następnym FMFie ma już pewną!

Film się skończył w akompaniamencie ładnego wyżej wymienionego temu i płaczących starszych pań po obu stronach. Wtedy też zobaczyłem która jest godzina i była prawie 17! A więc większość dnia i to wtedy kiedy już niestety nie było aż tak dużo słońca, spędziłem w ciemnym kinie. Ale ani przez moment mi się ten film nie dłużył, ani też nie żałowałem, że się na niego wybrałem. Powiedziałem ładnie "Do widzenia" do starszych pań i wychodząc słyszałem też wiele pozytywnych głosów, w tym też jedną, gdzie pewna pani opowiadała po niemiecku z polskim akcentem, swojemu partnerowi/mełżowi jak to czytała "Lalkę" jako "Schullektüre".
Skoro była już prawie godzina 17 wybrałem się do pobliskiej dobrej kawiani The Barn i zamówiłem bardzo pyszną kawę. I tak delektując się jej smakiem rozmyślałem nad tym filmem. I byłem też wdzięczny mojemu dobremu, tajemniczemu znajomomemu z Łodzi, który paja miłością do polskiego kina, jak i muzyki Alexandre Desplata, że namówił, czy wręcz wywołał u mnie presję,bym zobaczył ten film!.