Jim Ghedi - The Death of Robin Hood

[swordfish]

Brutalizm Smarzowskiego (miejscami przypominał Wołyń i Wesele 2 ze sceną palenia stodoły z Żydami), poetyckość Eggersa.
Świetny montaż i rewelacyjne kolory. W końcu film, gdzie nie przytłacza mnie szarość i ciemność.
Muzyka bez eksperymentowania. Standardowe granie przeplatane pieśniami. Opowieść w formie ballady.
Depresji w moim odczuciu było mało. Może dlatego, że bardziej przygnębił mnie ostatnio finał Obsesji. Tu z kolei dostałem piękne zakończenie z symboliką wypuszczania strzały.

[lis23]

Nie przepadam za Krzysztofem Majem ( Gość chwalił się, że do końca życia może co tydzień lub dwa oglądać Władcę Pierścieni Jacksona ) ale zgodzę się z Jego recenzją i obserwacją, że My, widzowie potrzebujemy legend, mitów i bohaterów ale pozytywnych i nie po to idzie się do kina, żeby oglądać świat, który jest jeszcze gorszy niż w rzeczywistości, na Jego seansie do końca zostały tylko dwie osoby, w tym On, reszta wyszła w połowie Muzykę akurat chwali


youtu.be/kLYehxQT4zI